absühnen
absühnen
Nebenform absöhnen, nd. afsonen, -oe-, -oi- dän. afsone
I
reflexiv, sich vertragen, vergleichen
-
uns mit den seroueren nicht afsonen1339 LübUB. II 634 Faksimile
-
sek ... sunderliken afsonen1358 LünebUB. I 340 Faksimile
- 1395 DChr. IV 1 S. 147 Faksimile
-
daz ich mich ... gütlichen und fruntlichen mit in abgesunet hon1398 MWirzib. VIII 501 Faksimile
-
sich ... nit abesunenen frieden oder furworten1405 RTA. V 704 Faksimile
- 1473 OstfriesUB. II 18 Faksimile
- OstfriesUB. II 369 Faksimile
- OstfriesUB. II 424 Faksimile
I –
Buße zahlen
-
so schaiss P. seim knecht in sein maul ...; der must sich mit vil gelts absonen1506 Nürnberg/NürnbChr. V 704 Faksimile
-
leht he sick affdedingen effte affsönen hemelicken1529 LundenStR./Michelsen,Dithm. 224 Faksimile
II
mit Akkusativ der Person
büßen
büßen
-
ob die mit 2 schilling abgesöhnet und nit ... zu gepurender straffen ausgesetzt werden1600 Richter,Paderb. I Anh. 164 Faksimile
III
abfinden
-
of daer ein arve verstorve tot einen vryen anval, dat sal by den oldesten blyven, und die anderen broederen und susteren af soenen na vrende raet1567 Richth. 279 Anm. Faksimile
- KölnSprsch. 49
- Strodtmann 131 Faksimile