anfahren
anfahren
mnl. anevaren
I
beginnen, anfangen
-
dat die vier scouten ... op die G. comen mit horen gesworenen, den waterkeer te deilen eer men t anevaert1284 HollandOrkB. Suppl. 171
-
unser cammergericht ... anzufahren1490 MIÖG. Erg.-Bd. 7 (1907) 184
II
Besitz antreten
-
der da abvert [beim Hauskauf] 24 ₰ ze ablait ond der da anvert ...1325 WienSchottenUB. 175 Faksimile
- 1358 KlosterneubStiftUB. I 383 [und öfter] Faksimile
-
desselbigen guts ab- oder anfarn15. Jh. NÖsterr./ÖW. VII 735 Faksimile
-
wer ab- oder anfährt von behausten güetern, die faren an und ab mit halbem dienst und der abfärt gibt die zwai tail und der anfärt den dritten tail1512 NÖsterr./ÖW. VII 890 Faksimile
- 1524 BlNÖLk. 2 (1866) 51
- NdJb. 45 (1919) 44
- NÖsterr./ÖW. VII 810 Faksimile
- NÖsterr./ÖW. VII 826 Faksimile
III
angreifen, losfahren gegen
- 1583 MittSchulg. 2 (1892) 81
-
mit worten anfähret1599 DirschauWillk. 38 Faksimile
-
mit worten oder werken nicht gefehren oder uͤbel anfahren17. Jh. BaltStud. 46 (1896) 219
IV
ins Bergwerk einfahren
-
von an- und außfahren1548 ZinnbgwO. Art. 5 Faksimile
- 1663 CAustr. III 165 [und öfter] Faksimile