mogend, adj.

I stark, mächtig
II bevollmächtigt, berechtigt, befugt
  • maecte hi elken vleeschauweren moghende te calengierne ende vor den bailliu ... te bringhene
    1392 MnlWB. IV 1854
III zahlungskräftig, einflußreich
  • die moghenst waren adden iet. mar die arme ne adden niet
    1271 CorpMnlTekst. II 3 S. 769
  • were dat jemant storve ... so mach ere dudesche voget, edder we de moggenste van en is, des doden mannes gud antwarden den rechten erfnamen
    1369 LivlUB. I 3 Sp. 244
  • na dat die vrienden vanden doden ... moghende sijn, so bevoirwairden sy zielmissen tot des doden behoef
    Anf. 15. Jh. BrielRb. 226 Faksimile