mogend, adj.
mogend, adj.
I
stark, mächtig
-
Saulus wart vele te meer moghender ende confuusde de ioden, die daer waren1348 MnlWB. IV 1854
-
van deme edelen mogenden koninge van Engelant1375 LübUB. IV 284 Faksimile
-
de moghende romessche keyser Karle2. Hälfte 14. Jh. BremGQ.(L.) 56 Faksimile
-
al ore gesynde ... dere wy ... mogende vnde mechtich syn1485 CalenbergUB. I 159 Faksimile
II
bevollmächtigt, berechtigt, befugt
-
maecte hi elken vleeschauweren moghende te calengierne ende vor den bailliu ... te bringhene1392 MnlWB. IV 1854
III
zahlungskräftig, einflußreich
-
die moghenst waren adden iet. mar die arme ne adden niet1271 CorpMnlTekst. II 3 S. 769
-
were dat jemant storve ... so mach ere dudesche voget, edder we de moggenste van en is, des doden mannes gud antwarden den rechten erfnamen1369 LivlUB. I 3 Sp. 244
-
na dat die vrienden vanden doden ... moghende sijn, so bevoirwairden sy zielmissen tot des doden behoefAnf. 15. Jh. BrielRb. 226 Faksimile